Stare lustro.
Nigdy mi o tym nie mówiłeś.
- Mamy za co być wdzięczni losowi. - O tak.
Zwłaszcza ja.
Może z wyjątkiem twojej matki.
Ona nic na to nie poradzi.
Pytałaś ją kiedyś co się stało z twoim ojcem?
Nie.
Szkoda, że nie miałem tylko 11 lat jak zmarła moja mama.
Wtedy mógłbym skończyć szkołę jak Frank.
Wiem, musiałeś iść od razu do pracy.
Byłem skazany na siebie.
Ale i tak wyszedłeś na ludzi.
- Teraz masz wszystko, co trzeba. - Tak.
Szczęściarz ze mnie.
- Zadzwoniła pani po karetkę, tak? - Tak.
Dlaczego?
Córka miała poronienie, co miałam robić?
- Poronienie? - Tak.
Pan Walsh twierdzi, że ktoś przyszedł do pani domu i zrobił jej zabieg.
No tak, skoro pan Walsh tak powiedział to proszę jego przesłuchać.
- Na razie przesłuchujemy panią. - To on was powiadomił, ja nie mam z tym nic wspólnego.
Proszę nie krzyczeć, pani Barnes.
Kto dokonał zabiegu?
Jedna kobieta.
- Wie pani jak się nazywa? - Nie.
Jak się pani z nią skontaktowała.
Nie wiem, popytałam tu i tam.
- Kogo pani pytała? - Koleżanki z pracy.
- Gdzie pani pracuje. - W pralni przy Clockonmon Road.
- Z kim pani rozmawiała? - Co to ma do rzeczy?
Pani córka o mało nie umarła, Pani Barnes.
To jest w pani dobrze pojętym interesie.
Wie pani, że to przestępstwo.
Dobrze.
Vera.
Vera?
- Vera Drake. - Z nią pani rozmawiała w pracy?
Nie, to ta co przyszła i to zrobiła.
- Vera Drake to osoba, która wykonała zabieg? - Tak.
Więc pani ją zna?
Tak.
Znała ją pani wcześniej?
Obie pracowałyśmy w pralni w 1931.
- Widywała ją pani od tamtej pory? - Nie.
- Czy wie pani gdzie ona mieszka? - Nie.
Proszę nam ją opisać.
Niewysoka, drobne dłonie. Nie wpakuję się przez to w kłopoty?
To wyjątkowy zbieg okoliczności.
Nie widziałyście się latami i nagle ona przychodzi do pani domu.
Ja nie kłamię, pan przekręca moje słowa.
Wszystko w porządku.
Nie mówię, że pani kłamie.
Staram się dojść prawdy.
- Łap Sid, postaw tu. - Tak lepiej, wszyscy się zmieszczą.
- Będzie więcej miejsca. - O tak.
- Świąteczny obrus. - Ale będzie pięknie, prawda mamo?
- Dzień dobry, czy pani Lilian Clark? - Kto pyta?
Inspektor Webster. Policja.
Już otwieram.
Dzień dobry. Witaj Joyce.
Ledwo oddycham.
Witaj Joyce. Wygląda cudownie.
Podaj płaszcz.
Co u ciebie stryjku?
Wszystko dobrze Sid.
Nie widzieliśmy się całe wieki.
Gratuluję.
Wyglądasz jak gwiazda filmowa.
Podoba ci się? To wzór cętek lamparta.
Lamparta?
Gdzie masz sztucer Ciociu Joyce?
Czy zna pani Ednę MacKenzie?
A gdybym znała to co?
Proszę po prostu odpowiedzieć.
Może i znam.
- Czy zna pani kawiarnię przy Holloway Road? - Tak.
- Czy była tam pani w zeszłą środę? - Nie pamiętam.
Nie pomaga pani sobie w ten sposób, pani Clark.
O co w tym wszystkim chodzi?
Czy zna pani Verę Drake?
Widzę, że ma tu pani dużo zakupów?
To dla starszych ludzi na święta.
- Ile pani sobie za to liczy? - Czy wzięła pani 2 gwinee od Jessiki Barnes?
- Nie wiem o czym pan mówi. - Myślę, że pani wie.
Ładnie się tu pani urządziła.
- Nałożyłaś szminkę na usta, Ethel? - Ślicznie wygląda, prawda?
- Ten sweterek sama wydziergałaś? - Nie, to kupny.
- Jak tam dom stryjku? - Wymaga dużo zachodu.
Od sześciu miesięcy nie schodzę z drabiny.
- Nasi sąsiedzi kupili telewizor. - Naprawdę?
Wstawili go do dużego pokoju.
- Widziałaś go? - Tylko przez okno.
- A ty nie kupujesz telewizora, Frank? - To następna rzecz na mojej liście.
- Ile to kosztuje? - Tylko 36 funtów.
- 36 funtów?! - Nieźle sobie liczą.
- Ale są tego warte. - Będziesz musiał przysiąść fałdów.
Gdzie się podziewa ten narzeczony?
- Może robi rundę wokół domu? - Wyjrzyj no przez okno.
Zmienił się nie do poznania.
- Wszystko dobrze u ciebie Frank? - Jużci mówiłem.
- Wszystko będzie dobrze. - No pewnie.
Nigdy nie można być pewnym.
A oto i on.
O wilku mowa, a wilk tuż.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Cześć Reg, wchodź.
- No nareszcie. - Przepraszam za spóźnienie.
Reg, to jest mój brat Frank.
- Miło mi poznać. - Gratuluję.
I jego żona Joyce.
Rozbieraj się i siadajmy do stołu, umieram z głodu.
- Musieliście przeze mnie czekać? - Nie wygłupiaj się.
Ale z niego elegant.
- Siądź tutaj Reg. - Stryju, koło mnie.
Siadajcie, siadajcie, nakładajcie sobie.
Możesz go odnieść?
Zdrowie Ethel i Rega. Witaj w naszej rodzinie.
Życzę wam wszystkiego najlepszego.
- Zdrowie. - Za młodą parę.
- Twoje zdrowie. - Dziękuję.
Jeśli będziesz miał taką żonę jak ja, to uważaj się za szczęśliwca.
Teraz już nie masz odwrotu, Reg.
Spędzisz z nami Boże Narodzenie, prawda Reg?
Święta tutaj są najlepsze.
- Na was także mogę liczyć? - Oczywiście.
Jeszcze nie mamy sprecyzowanych planów.
- Przyjdziemy na pewno. - Będzie wesoło.
Lepiej już zacznij rozglądać się za mieszkaniem.
Nie tak łatwo o miły kąt.
U mnie będzie w sam raz.
- My po ślubie też mieszkaliśmy w jednym pokoju. - Zgadza się.
- W jednym pokoju? - Tak tak.
To był pokój przechodni.
Wkrótce możesz się przekonać, że jeden pokój to za mało.
Byłem w twoim położeniu, wiem jak to jest.
- Oczywiście. - Mogę zostać wujkiem.
Ja i Joyce mamy wam coś do zakomunikowania.
Czekaliśmy na to cały tydzień.
Joyce oczekuje dziecka.
Gratuluję Frank, bardzo się cieszę.
Gratuluję Stryju.
Gratuluję ciociu Joyce.
To podwójna uroczystość.
Joyce, napijesz się troszkę?
Kogo tam niesie?
Nalej do kieliszków.
Dzień dobry panu. Inspektor Webster. Policja.
Czy tu mieszka pani Vera Drake?
Tak, mieszka tu.
- Czy pan Drake? - Tak.
- Czy pani Drake jest w domu? - Tak.
Czy moglibyśmy z nią porozmawiać?
Mamy uroczystość z okazji zaręczyn córki.
Przykro mi, ale musimy porozmawiać z pańską żoną.
- O czym? - Nie mogę panu powiedzieć.
Ale to poważna sprawa.
To uczciwa kobieta, w życiu nie zrobiła nic złego.
Wpuści nas pan?
Przyszła policja.
Dzień dobry.
Przepraszam, że przerywam uroczystość,
ale musimy porozmawiać z panią Verą Drake.
To moja żona.
Co jest grane?
Proszę usiąść.
Usiądź Sid.
Czy mogę z panią porozmawiać na osobności?
Proszę, Pani Drake.
O co chodzi, tato?
Poczekaj Sid, pójdę z nią.
Proszę zostać w pokoju.
- O co tu chodzi? - Powiadomimy pana.
Jestem jej mężem, mam prawo wiedzieć.
Wiem o tym, proszę pana.
Proszę zrobić to, o co proszę.
Zamknę drzwi, dziękuję.
Pani Drake...
Jestem Inspektor Webster. To jest sierżant Vickers.
I posterunkowa Best.
Wiem po co państwo przyszli.
Co proszę?
Wiem po co państwo przyszli.
Po co?
Z powodu tego, co robię.
Tego, co pani robi?
Tak.
Co takiego pani robi?
Pomagam młodym dziewczynom w kłopotach.
Pomaga pani młodym dziewczynom?
Tak.
Jak im pani pomaga?
Mamy dziś uroczystość rodzinną.
- Czy mogę usiąść? - Tak, oczywiście.
Nie chcę zepsuć tego dnia mojej rodzinie.
Czy nie moglibyście wrócić jutro?
Przykro mi pani Drake, ale musimy to załatwić dziś.
Ach tak.
Tak.
- Dlaczego to tyle trwa? - Nie wiem, Sid.
- Może kogoś zamordowali? - Słodki Jezu, Sidney!
Daj spokój.
Może tam gdzie sprząta po domach.
Sami powiedzieli, że to poważna sprawa.
- Pewnie chodzi o zwykłą bójkę. - To po co przyszło ich aż troje?
W pełnym rynsztunku.
Czy może pani odpowiedzieć na moje pytanie?
Jak im pani pomaga?
- Jak nie mogą temu podołać. - Jak nie mogą podołać?
Tak.
Ma pani na myśli, że są w ciąży?
Więc jak im pani pomaga?
Pomagam im znowu mieć okres.
Pomaga im pani pozbyć się dziecka.
Wszystko zepsułam, prawda?
Dokonuje pani aborcji.
Czy tak, pani Drake?
Dokonuje pani aborcji. Prawda?
Ja tego nie robię.
Pan to tak nazywa, ale...
One potrzebują pomocy.
Nie mają się do kogo o nią zwrócić.
Czy pomogła pani w ten sposób Pameli Barnes?
Pameli?
Tak.
W piątek?
Zgadza się.
Nic jej nie jest?
Otarła się o śmierć, pani Drake.
Wczoraj wieczorem.
Przeżyje,
jest w szpitalu, ale przeżyje.
Pani Drake,
aresztuję panią za wykonanie nielegalnego zabiegu na Pameli Mary Barnes,
zamieszkałej przy Flixton Street 37,
17 listopada 1950 roku.
Ma pani prawo zachować milczenie,
wszystko, co pani powie może być użyte przeciwko pani.
Czy pani mnie rozumie?
Tak mi się zdaje, kochaneczku.
Proszę panią o udanie się ze mną na posterunek.
Pani Drake,
czy ktoś z pani bliskich wie po co przyszliśmy?
Nie, nie.
Pan im nie powie, prawda?
Nie.
Czy narzędzia, których używała pani przy zabiegach
znajdują się w mieszkaniu?
Czy może mi je pani przynieść?
- Da pani radę? - Dziękuję, kochaneczko.
Proszę je położyć na łóżku.
Pokaże nam pani co jest w środku?
Co takiego?
Muszę zbadać zawartość tego worka.
Proszę się nie śpieszyć.
Może pani to otworzyć?
Dziękuję.
Idź tam, zapytaj go tato. To twój dom.
- Proszę zostać w pokoju. - Chcę się dowiedzieć o co chodzi.
Ja nic nie wiem.
Panie Drake, można prosić na słowo?
- Co się dzieje? - Będę musiał zawieźć pana żonę na posterunek.
- To ma związek z prowadzonym śledztwem. - Chcę jechać wraz z nią.
Proszę bardzo.
Ale musi pan jechać na własną rękę.
- Dobrze. - Zabierają ją na posterunek.
- To jakaś pomyłka. - Oczywiście, że tak.
- Jak tam? - Wszystko gotowe, sierżancie.
Proszę iść za sierżantem.
Nic się nie bój, Vero.
- Wie pan gdzie jest posterunek? - Tak.
- Tylko wezmę płaszcz. - Zawiozę cię.
- Nie, zostań. - Idź z nią tato.
- Ty gdzie? - Pójdę zobaczyć. - Zostań.
Frank!
Ethel wracaj do środka, bo się przeziębisz.
Mamo!
Nie martw się, kochanie, pojadę za tobą.
Powtarzam pani, Vero, taka jest procedura. Nie ma się czego obawiać.
Zaopiekujemy się wszystkimi pani rzeczami.
Proszę założyć buty. Niech pani usiądzie.
Dziękuję.
Czy ma pani jakąś biżuterię?
Nie, kochaneczko.
A obrączka? Obawiam się, że musi mi ją pani oddać.
Nie mogę.
Wiem, że to niełatwe.
Nigdy jej nie zdejmowałam.
Wiem.
Przez 27 lat.
Specjalnie będziemy jej pilnować.
Takie są przepisy.
Dziękuję, kochana.
Przekażę te rzeczy posterunkowemu.
- Czy wie pan jak długo to potrwa. - Wiem tyle co i pan.
Proszę spocząć.
Przepraszam.
- Przepraszam. - Niech pan siada.
Niech pani nie wstaje.
Pani Drake,
pomagała pani kobietom w potrzebie.
Jak długo to pani robiła?
Nie wiem.
W przybliżeniu.
5,10 lat?
Długo.
20 lat?
Może i tak.
Około 20 lat?
Nie... nie wiem.
Pani Drake, została pani aresztowana pod bardzo poważnymi zarzutami.
- Czy rozumie to pani? - Tak. Przepraszam.
Musi pani postarać się szczerze odpowiadać na moje pytania.
Dobrze.
Czy mój mąż już przyjechał?
Tak, pani Drake, przyjechał.
Jak to się zaczęło?
To pomaganie dziewczętom.
O Boże.
- Nie martw się Vero. - Proszę po prostu odpowiedzieć.
Pani Drake,
Czy to samo przytrafiło się pani w młodości?
Czy wiadomo pani o tym,
żeby któraś z dziewcząt, którym pani pomogła, zachorowała?
Co pan powiedział? Przepraszam.
Czy któreś z nich musiały być hospitalizowane?
Nie.
Jest pani pewna?
Tak.
Czy zawsze używała pani irygatora?
- Czy używała pani kiedyś igieł lub haków? - Nie.
- Ani innych metalowych przedmiotów? - Nie, tego bym nie zrobiła.
- Ile pani brała, pani Drake? - Słucham?
Ile pani płaciły?
Nie biorę za to pieniędzy.
Nigdy nie wzięłam pieniędzy. Nie mogłabym...
To nie dlatego...
- Robi to pani za darmo? - Oczywiście.
One potrzebują pomocy.
Czy zna pani niejaką Lilian Clark?
Tak.
Jak długo ją pani zna?
Od kiedy byłyśmy małe.
Ona panią kontaktowała z tymi dziewczynami, prawda?
Czasami.
Czy to ona skontaktowała panią z Pamelą Barnes?
Czy wiedziała pani o tym, że matka Pameli zapłaciła Lilian Clark 2 gwinee?
Nie.
- Nigdy nie dawała pani pieniędzy? - Nie.
- Mówi pani prawdę? - Tak, prawdę.
Czy mogę już wrócić do domu?
Niestety, pani Drake, to niemożliwe.
Moje dzieci zamartwią się na śmierć.
Już niedługo wrócą.
Nie możemy tu tkwić całą noc.
- W porządku jeżeli zechcecie iść. - Nie mamy nic przeciwko temu.
Powiedział, żebyśmy zostali, więc zostaniemy.
Nie lubię jazdy po zmroku.
I tak już ciemno.
Na policję i tak nic nie poradzisz.
Poproszę teraz panią o opowiedzenie wszystkiego swoimi słowami.
Zapiszę to, a następnie odczytam w pani obecności,
po czym potwierdzi pani prawdziwość swojego zeznania podpisem.
Czy wszystko jasne?
Tak.
Moje pierwsze pytanie brzmi:
Jak długo zajmowała się pani pomaganiem dziewczętom w potrzebie?
Przez długi czas.
Może pani określić to precyzyjniej?
Dokładnie jak długo?
Poprzednio zeznała pani przed inspektorem, że około 20 lat.
Tak powiedziałam?
Tak napiszę w zeznaniu.
"Pomagałam dziewczętom w potrzebie...
przez 20 lat. "
- "... przez około 20 lat. - Tak jest.
Nie można się wspinać po murach?
To zależy co jest po drugiej stronie.
Przeciwko Verze Rose Drake wysuwa się zarzut, że
dnia 17 listopada 1950 roku, w lokalu przy Flixton Street 37,
dokonała zabiegu poronienia za pomocą niedozwolonych narzędzi,
na Pameli Mary Barnes.
Przestępstwo z artykułu 58/1861: naruszenie nietykalności cielesnej.
Czy ma pani coś do powiedzenia na stawiane jej zarzuty?
Ma pani prawo zachować milczenie, a wszystko co pani powie,
zostanie zapisane i może być wykorzystane jako dowód przeciwko pani.
Nie.
Dziękuję sierżancie.
Tędy Vero.
- Panie Drake. - Co się dzieje? O co tu chodzi?
Może pan jeszcze chwilę zaczekać?
Proszę usiąść.
Pani Drake, rozmawiałem z pani mężem.
On nie wie dlaczego pani tutaj jest, prawda?
Ale się dowie.
Może sama pani mu powie?
Mógłbym go tu przyprowadzić.
Tak chyba będzie najlepiej.
Tak.
Ja i posterunkowa musimy być przy tym obecni.
Jak tylko pani skończy.
Już, Vero.
Przepraszam.
Za co przepraszasz?
Co się stało, kochanie?
Ona na to nie zasługuje.
Musi mu pani powiedzieć, pani Drake.
Pana żonie postawiono zarzuty...
będzie musiała zostać na noc w areszcie.
- Zaopiekujemy się nią proszę pana. - Rano stawi się przed sędzią.
Odprowadzę pana do wyjścia.
Nie mów Ethel i Sidowi.
Obiecaj.
- Gdzie Vera? - Gdzie mama?
Tato?
- Zatrzymają ją tam jeszcze jakiś czas. - Po co?
- Co się dzieje? - Daj ojcu zdjąć płaszcz.
Zamienię słowo ze stryjem Frankiem, to zajmie 5 minut.
Co się dzieje?
- Ona ma poważne kłopoty, Frank. - Czemu? Co się stało?
Co ja zrobię?
O co chodzi?
- Powiedz mi. - Nie mogę.
Pomagała dziewczynom w tarapatach.
Co masz na myśli?
Takim, które spodziewały się dzieci.
To znaczy...?
- Nie wierzę... - Sama mi powiedziała przy glinach.
Prosiła, żeby nic nie mówić dzieciom. Co mam zrobić?
- Musisz im powiedzieć prawdę. - Wiem.
- Co z nią teraz będzie? - Rano ma iść do sądu.
Ten gliniarz dał mi numer do adwokata.
- Pójdę do niego z tobą? - Tak?
Oczywiście.
Dziękuję.
Joyce, zakładaj płaszcz.
Dzięki ci Panie, przepraszam.
Do zobaczenia jutro.
Ethel, gdzie mój kapelusz?
- Może i ty lepiej już idź, Reg? - Dobrze.
- Miło było cię poznać, Reg. - Wzajemnie.
- Na razie. - Na razie.
Dobranoc.
Jeszcze się nie rozebrałeś, tato.
- Zobaczymy się jutro. - Po pracy.
Dziękuję Stan. - Nie ma za co.
- Trzymaj się, Reg. - Ty też.
Powieś.
Herbaty?
Może kanapkę?
- Nie, dziękuję? - Na pewno?
W takim razie dobranoc Vero.
Można zamknąć.
Nie wierzę w to.
Jak ona mogła to robić?
Próbowała pomagać ludziom, Sid.
Nikogo nie skrzywdziła?
Cokolwiek robiła, to w dobrej wierze.
- Zawiodła nas. - Nie.
- Pani Vera Drake? - Tak.
Nazywam się Lewis, jestem pani adwokatem.
Stanley poprosił mnie, żebym panią reprezentował w sądzie.
Czeka na zewnątrz z Frankiem.
- Frank też tu jest? - Tak, opiekuje się nim.
Mam do pani kilka pytań.
I zapewne pani też ma pytania do mnie.
W takim razie proszę pytać pierwsza.
Sprawa numer pięć, oskarżona Vera Rose Drake.
Dzień dobry panie sędzio. Mam przywilej być obrońcą pani Drake.
Mam zamiar ubiegać się o wypuszczenie za kaucją.
Inspektor Webster nie zgłasza sprzeciwu wobec mojego wniosku.
Dziękuję, panie Lewis.
- Czy nazywa się pani Vera Rose Drake? - Tak.
Zamieszkała?
- Ess... - Proszę głośniej.
Essex Buildings 82, Oslow Street numer 1.
Oskarża się panią o to, że
17 listopada, w lokalu przy Flixton Street 37,
przeprowadziła pani nielegalny zabieg, przy użyciu niedozwolonych narzędzi,
na Pameli Mary Barnes. Przestępstwo z art. 58:
naruszenie nietykalności cielesnej. 1851.
Proszę usiąść, pani Drake.
Inspektorze?
Inspektor Ernest Webster, policja obyczajowa.
Przysięgam na Boga Najwyższego, że będę mówił prawdę, całą prawdę i tylko prawdę.
W następstwie powiadomienia telefonicznego przez pielęgniarkę oddziałową Coombes,
Sierżant Vickers, posterunkowa Best oraz ja zgłosiliśmy się w North London Genral Hospital...
"... wiem po co państwo przyszli. Pomagam dziewczętom w potrzebie. "
"Pomagam im mieć znowu okres. "
Na co ja odpowiedziałem: "czyli przeprowadza pani aborcje?"
Ona odpowiedziała: "ja tego tak nie nazywam, ja im pomagam. "
Przyznała się do wykonania nielegalnego zabiegu na Pameli Barnes.
I była bardzo zrozpaczona usłyszawszy o krytycznym stanie dziewczyny.
Dokonałem aresztowania. Na moją prośbę oskarżona
przedstawiła narzędzia, których używała do przeprowadzania zabiegów:
były to irygator Higginsona i tarka kuchenna.
Pani Drake pojechała z nami na posterunek, gdzie dobrowolnie złożyła zeznania.
Pani Drake współpracowała w czasie postępowania. Nie była wcześniej notowana.
Nie będziemy zgłaszać sprzeciwu wobec wniosku obrony.
- Panie Lewis? - Dziękuję.
Mój wniosek o wypuszczenie za kaucją argumentuję tym, że...
pani Drake jest zatrudniona jako sprzątaczka w kilku domach,
posiada stałe miejsce zamieszkania, i jest żoną, oraz matką dwojga dzieci.
Ma ona też matkę w podeszłym wieku i wszystkie te osoby zdane są na jej
troskę w sprawach obowiązków domowych.
Ponad to, w pełni współpracowała w trakcie postępowania
i nie otrzymywała ani nie upominała się o żadną zapłatę
za dokonanie zabiegu.
Nigdy nie była skazana przez sąd.
Nie mniej, nie jest w stanie przedstawić żadnej rękojmi.
- Daję pozwolenie na wypuszczenie oskarżonej. - Bardzo dziękujemy.
Pani Drake, proszę powstać.
Może pani wyjść za kaucją w kwocie 50 funtów.
Stawi się pani przed sądem za trzy tygodnie.
18 grudnia.
Dnia 18 grudnia, o 10 rano.
Dziękuję Inspektorze.
Nie mogę iść do więzienia, Stan.
- Muszę już iść. - Pójdziesz do pracy.
Chyba powinienem.
Zdejmij płaszczyk.
Sid?
Witaj Sid.
Nie myślałem, że cię tu zastanę.
Wejdź i usiądź Sid.
Będę w moim pokoju.
Znam ją od kiedy miałem 6 lat.
Była dla mnie jak matka, była mi matką.
Oboje byli.
- Płacili za mój termin. - Tak, znam tę historię, Frank.
Wydali wszystkie oszczędności.
Zanim cię poznałem spędzałem z nimi cały swój czas.
Uczyła mnie tańczyć walczyka w dużym pokoju.
Zawsze nas rozśmieszała.
Głupia krowa.
Jak ona mogła być tak samolubna?
Teraz oboje wiecie tyle co i my.
Wolałbym nic nie wiedzieć.
Wszyscy byśmy woleli.
Tak mi przykro.
Jak mogłaś robić te rzeczy, mamo?
Ja tego nie pojmuję.
Nie oczekuję, że pojmiesz Sid.
Po co to robiłaś?
Musiałam.
To jest złe.
- Ja tak nie sądzę. - Oczywiście, że jest.
To małe dzieci.
Słyszy się o tych rzeczach, czyta w gazecie,
ale kto by pomyślał, że przydarzy się to we własnym domu, własnej matce?!
- Nie masz prawa. - Wystarczy Sid.
Co? Co teraz mamy zrobić?
Siedzieć i udawać szczęśliwą rodzinę, jakby nic się nie stało?
- Powiedziałem wystarczy. - Okłamałaś nas.
- To nieprawda. - Prawda.
- Nigdy nam nie powiedziała, ale nie kłamała. - To to samo.
Nie to samo!
To plugawe.
- Cześć. - Wejdź.
To niesprawiedliwe.
Pamiętam moją mamę.
Było nas sześcioro w 2 pokojach.
Łatwo jest jak się ma pieniądze.
Ale kiedy nie ma czym wykarmić dzieci...
to nie da rady też ich kochać.
- Biedny Sid. - Wiem, wiem.
Dla niego wszystko jest czarne albo białe. Jest młody.
Nie można go winić.
Wszystko będzie dobrze.
Nie wiem Stan.
- Nie mogę powiedzieć matce. - Nie musi o niczym wiedzieć.
Już dobrze.
Wszystko wyjdzie na jaw, każdy się dowie.
Ludzie na nasz widok będą się odwracać.
Dziwisz im się?
Ty chcesz być jednym z nich?
Odwracasz się od własnej matki?
Jak szedłeś na wojnę, powiedziałeś mi: Sid
teraz ty jesteś głową rodziny, i byłem.
Miałem tylko 14 lat.
Mama i ja opiekowaliśmy się Ethel.
- Ona pewnie i wtedy to robiła. - Wiem.
Ile ma jeszcze sekretów?
dziesiątki, tysiące?
Mnie i Ethel nie powiedziała, to rozumiem,
ale skrywała to także przed tobą. - Przecież mi powiedziała.
Nie obchodzi mnie to. Nie jesteś zły?
Pewnie, że jestem, szczeniaku.
- Mam jej przebaczyć? - Tak.
Możesz jej wybaczyć, Sid. To twoja matka.
Ona by tobie wybaczyła wszystko.
Myślisz, że źle postąpiła.
Ale, na Boga, nie musisz jej za to dodatkowo karać.
Nie możemy jej zawieść.
Nie wiem co ci powiedzieć mamo.
Nie musisz nic mówić Sid.
Boję się o ciebie.
Opiekuj się tatą.
Oczywiście, że będę.
Kocham cię mamo.
Proszę wstać.
Vero Rose Drake,
wyznaczam datę procesu podczas następnego posiedzenia sądu,
dnia 10 stycznia 1951.
Wyznaczam kaucję w wysokości 50 funtów.
Oskarżona ma prawo do obrony.
Bardzo dziękujemy Wysoki Sądzie.
Nie chcę widzieć tej kobiety, Frank.
- Nie usiądę obok niej. - Jest Boże Narodzenie.
Nie usiądę z nią razem do stołu przy jednym posiłku.
- Przepraszam, nie mogę. - To mój brat, co mam mu powiedzieć?
Nie wiem.
Nigdy nie możemy sami obchodzić świąt. Tylko we dwoje.
Dobrze, pójdę, dla ciebie.
Ale nie chcę tam zostawać.
Wypijemy drinka i wyjdziemy.
Dobrze?
Otrzymaliśmy odpowiedzi od trzech z chlebodawczyń pani Drake.
Niestety, pani Wells nie odpowiedziała nawet na mój drugi list.
Pozostałe wyrażają się bardzo dobrze o Pani Drake,
niemniej, żadna, w tych okolicznościach, nie zgodziła się wystąpić...
jako świadek obrony.
Pani Kitchener przesyła jednak pozdrowienia.
Dobra wiadomość to to, że będzie panią bronił
Mecenas Hampton-Wald.
Jest to doskonały adwokat i przedstawi pani sprawę
w jak najlepszym świetle.
Sędzia może wydać najłagodniejszy wyrok,
czyli zaledwie 18 miesięcy.
Obawiam się, że nie jestem w stanie pomóc.
Przykro mi.
- Dobrze się czujesz Joyce? - Tak, dziękuję.
Nie skosztujesz czekoladek?
No tak.
Wezmę jedną.
Frank?
Nie.
Ethel?
Nie, częstuj się.
To są dla mnie najlepsze święta od lat.
Dziękuję bardzo, Vero.
Naprawdę.
Czy nazywa się pani Vera Rose Drake?
Tak.
Jest pani oskarżona o użycie niedozwolonego narzędzia
w celu wywołania poronienia.
Przestępstwo z art. 58: naruszenie nietykalności cielesnej. 1851.
Szczegóły przestępstwa są następujące:
dnia 17 listopada, 1950 roku, na terenie okręgu londyńskiego,
przeprowadziła pani nielegalny zabieg, z zamiarem wywołania poronienia
u kobiety o nazwisku Pamela Mary Barnes.
Czy oskarżona przyznaje się do winy?
Jestem winna.
Proszę głośniej, pani Drake, sąd pani nie słyszy.
- Jestem winna - Dziękuję.
Proszę usiąść.
"Wtedy inspektor dokonał aresztowania oskarżonej... "
"Na prośbę o przekazanie narzędzi do przeprowadzania aborcji,
"oskarżona oddała mu 9 następujących przedmiotów,
"które przechowywała w górnej szafce swojej sypialni:
"irygator typu Higginson, dowód rzeczowy EW 1,
"tarka kuchenna, dowód rzeczowy EW 2,
"szczoteczka do paznokci, dowód rzeczowy EW 3,
"Butelka środka odkażającego, dowód rzeczowy EW 4,
"zawinięta w ręcznik, dowód rzeczowy EW 5,
"kostka mydła karbolowego, owinięta w ściereczkę,
"dowody rzeczowe EW 6 i EW 7,
"Te dwa przedmioty były przechowywane w pudełku,
"jest to dowód rzeczowy EW 8,
"Wszystkie wyżej wymienione przedmioty były zapakowane w płócienny worek,
"który stanowi dowód rzeczowy EW 9... "
Vera Drake nie dba o bogactwa,
ona tylko pomaga ludziom, przez całe życie pomagała tym, którzy o to prosili.
I to właśnie współczucie wobec innych popchnęło ją do
popełnienia jednego z najgroźniejszych przestępstw w kodeksie karnym.
Ale jej intencją była pomoc tej młodej dziewczynie,
a nie jej krzywda.
I zapewniam Wysoki Sądzie, że Vera Drake przyjęła z ulgą,
większą niż ktokolwiek, wiadomość o wyzdrowieniu Pameli Barnes.
I przypuszczam, że Wysoki Sąd nie ma wątpliwości,
że ta nieszczęsna kobieta już nigdy nie popełni
tego przestępstwa po raz drugi.
Obrona nie ma nic więcej do powiedzenia.
Dziękuję Mecenasie Hampton-Wald.
Oskarżona, proszę wstać.
Zostaje pani skazana przez sąd za popełnienie przestępstwa.
Czy oskarżona ma coś do powiedzenia na swoją obronę?
Nie.
Proszę stać.
Vero Rose Drake,
popełniła pani przestępstwo wielkiej wagi.
Prawo stanowi o tym jasno, a pani z wolnej woli złamała prawo.
Co więcej, czyniąc to, zaryzykowała pani życiem
niewinnej młodej kobiety.
I gdyby nie prędka interwencja lekarza,
mogłaby pani mieć postawione sroższe zarzuty niż obecnie.
Przyznała się pani do winy, i wezmę to pod uwagę.
Uważnie wysłuchałem pani obrońcy.
Ale nic co zostało tutaj wypowiedziane
nie zdoła odwieść mnie od wyznaczenia kary pozbawienia wolności.
Powaga pani postępku musi zostać odzwierciedlona
w wymiarze kary, którą pani poniesie.
I niech służy to ku przestrodze innym.
Skazuję panią na 2 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Odprowadzić.
Proszę wstać.
Vera nie będzie mogła mamy odwiedzać...
przez jakiś czas.
Dlaczego?
Ethel będzie przychodziła.
- Chyba nie umarła, prawda? - Nie.
Nie umarła.
Ile dostałaś?
2 lata i 6 miesięcy.
Pierwszy wyrok?
Tak.
Dziewczyna umarła?
Nie, nie wiem co bym ze sobą zrobiła gdyby umarła.
Moja umarła.
- Naprawdę? - Moja też.
O Boże.
Czego używałaś?
Irygatora.
No proszę! Najbezpieczniejszy sposób pod słońcem...
Nie wiem jak to się stało.
Staramy się jak możemy, kochana.
- Na ile was tu zamknęli? - 3 lata.
Cztery.
Dla Rose to już drugi raz.
- Głowa do góry, odsiedzisz połowę. - Wypuszczą cię zanim się obejrzysz.
Dobrze.
Do zobaczenia.
Patrz jak chodzisz, Drake.